December

Hoi!

Het is alweer even geleden dat ik iets van me heb laten horen. De afgelopen tijd is het dan ook best wel chaotisch geweest.

Ik ben op 4 december naar Keswick geweest, een stadje in het zogenaamde Lake District, een gebied met allerlei meren in het noorden van Engeland. Keswick ligt aan het meer Derwent en er stroomt een kleine rivier doorheen. Het is ee heel klein pittoresk dorpje temidden van bergen en water, waar zowel Coleridge als Wordsworth zeer geïnspireerd door waren en veel tijd hebben doorgebracht om te schrijven. Toen ik er aankwam was er een kerstmarkt bezig, wat nog extra leuk was. Je kon een boottocht over de Derwent maken, dus dat heb ik natuurlijk gedaan.
Het is echt onbeschrijflijk hoe mooi dat meer en de omgeving is. De ruwe natuur waarover je leest in oude boeken en gedichten kun je daar vinden. Op de toppen van de bergen lag sneeuw terwijl er mist hangt over de oppervlak van het water. Het bootje was klein, hout en ietwat gammel en de kapitein was verkleed als kerstman en deelde mince pies en sherry uit. Het dorpje zelf is heel klein en kent nogal wat hoogteverschillen. De Greta is een kleine maar woeste rivier en het is dan ook niet verbazend dat Wordsworth de inspiratie vond om er een gedicht over te schrijven. Vlak aan de Greta lag het Pencil Museum, dat misschien wat verouderd was, maar daarom niet minder leuk.
Op de kerstmarkt lagen wat échte rendieren om geld op te halen voor een goed doel en ik, met mijn zwakte voor dieren en alles wat met kerst te maken heeft, heb meteen een goede daad verricht door het losgeld dat ik in mijn portemonnee had te doneren. Op de markt zelf heb ik wat kerstinkopen kunnen doen en daarna keerde ik moe maar voldaan terug naar Manchester.

De dag daarna was het 5 december, wat betekende dat heel Nederland natuurlijk in teken stond van Sinterklaas. Thuis deed ik nooit aan Sinterklaas, maar omdat er in Engeland toch echt een gebrek aan Echt Hollands Gedrag is, besloten Marijn, Nicole, Suzanne en ik dat we toch echt lootjes moesten trekken voor een heus kerstfeest, inclusief gedichten, pepernoten en gevulde speculaas. Dat zorgde voor een avond vol hilariteit en ik ben nu al in het bezit van een fotoboekje met foto's van mijn tijd hier.

Die week moest ik ook mijn laatste essay inleveren, wat betekent dat ik bijna 10.000 woorden heb geschreven voor cijfers. Over die cijfers gesproken, ik heb al wat punten terug, en ze zijn prima, maar het puntensysteem hier is nogal raar dus ik weet niet precies hoe ik ze moet omrekenen naar Nederlandse waardes. De week erna waren de laatste colleges, wat betekende dat ik al afscheid moest gaan nemen van wat internationale studenten (vooral Amerikanen) die eerder terugkeren naar huis. Dat was toch wel even confronterend, want dat betekent dat het eind van mijn tijd in Manchester toch wel erg dichtbij komt.

Dat weekend stond in teken van kerstmis, omdat in de week erna iedereen naar huis zou vertrekken. Wij hebben met zijn vijven een heerlijk kerstdiner gekookt, met heerlijke groentes en aardappelen en een lamsbout uit de oven, zogenaamde pigs in blankets (worstjes met bacon, iets écht Engels), zelfgemaakte appelcompôte, stuffing (wederom iets heel Engels, ik vind het afschuwelijk) en mulled wine. Om het echt in stijl af te sluiten had Mel voor ons een quiz gemaakt, en ondanks de hoeveelheid wijn die we al ophadden wonnen Suzanne en ik glansrijk (sorry Nicole & Marijn ;) )

De dagen daarna waren rustig. Al mijn (niet-Chineze) huisgenoten vertrokken zondag en maandag voor een maand naar huis, dus ik had mijn flat zo goed als voor mijzelf. Donderdag was het dan zover: ik ging voor 5 dagen terug naar Nederland. Ondanks de drukte op Schiphol verliep de vlucht goed. Simon stond mij met een ballon op te wachten en het was fijn om elkaar na twee maanden weer echt te kunnen zien. Helaas vond ik het van minuut één heel stom om weer in Nederland te zijn. Wát zijn Nederlanders asociaal, zeg. Gelukkig heb ik dat weer kunnen verzachten door een bliksembezoek aan Artis (Mumba!). Op zaterdag vertrokken wij naar Breda om op kerstavond ons eerste kerstdiner te eten en cadeautjes uit te pakken met mijn ouders, Rowdy en Sélène. Eerste kerstdag bracht ik door bij mijn familie, op tweede kerstdag gingen we naar Haarlem en de dag erna was het alweer tijd om terug te keren naar Manchester.

Toen ik in het vliegtuig stapte was ik toch wel opgelucht en nu ik weer in mijn vertrouwde kamer ben helemaal. Dat morgen Christina, Femke, Simon en Thalita naar Manchester komen om nieuwjaar te vieren helpt ook: ik heb gelukkig nog een maandje hier.

Back to reality

Na twee maanden in een soort van roes door te hebben gebracht werd ik vrijdagavond ruw wakker geschud. Dit klinkt misschien heel dramatisch, maar to be honest, dat is het voor mij ook wel.

Vrijdagavond kwam ik namelijk terug van een bezoekje aan de enorme kerstmarkt, en wilde ik nog even een kop thee zetten en wat lezen voordat ik lekker vroeg mijn bed in zou kruipen. Ik moest de ochtend erna alweer vroeg uit de veren voor een bezoekje aan Noord Wales. Maar toen ik die thee vanuit de keuken naar mijn kamer wilde dragen bleef mijn arm tussen de deur zitten en kwam het kokende water op mijn handen en borst terecht. In mijn paniek heb ik iedereen gesmst die beschikbaar was en binnen de kortste keren stonden ze allemaal in mijn kleine kamertje. Anna en Mel (die Nursing & geneeskunde studeren) oordeelden dat ik niet naar het ziekenhuis hoefde, maar Suzanne en ik dachten daar eigenlijk anders over. Dus besloten we om samen met Nicole toch naar het ziekenhuis te gaan.

Hoewel de aanleiding best klote (pardon my french) was, hebben we ons daar prima vermaakt. Het was namelijk een NHS ziekenhuis, waar de zorg helemaal gratis is. Dit zorgt er dus voor dat er behoorlijk wat rare types rondlopen, en al helemaal op een vrijdagavond. Het duurde 3 uur voordat ik geholpen werd, maar we hebben heel wat gezien:

• Een jongen die in een wodkafles was gaan staan
• Een zwerver die, omgeven door zijn eigen pislucht, in een rolstoel zijn roes lag uit te slapen
• Minstens 20 beveiligers/politieagenten met gummiknuppels en machinegeweren (echt!) omdat er een schietpartij was geweest en er meerdere slachtoffers waren (waarvan de naasten overigens gewoon tussen alle dronkenlappen in de wachtkamer zaten)
• Een dronken meisje dat op haar verjaardag van de trap was gevallen en dat toen ze eenmaal in een kamertje geholpen werd, keihard in de steek werd gelaten door haar nog dronkenere vriendinnen die op zoek gingen naar een McDonalds
• Een man die (dronken) in elkaar zakte voor de wc
• Een jongen die zo dronken was dat 'ie zichzelf en de hele wachtkamer onderkotste en letterlijk helemaal onder zijn eigen braaksel zat

Goed, ik zat daar dus redelijk onschuldig met mijn vingers en borst in het verband en na 2,5 uur wachten werd ik geholpen. De wond op mijn borst is ongeveer ten grote van een vuist en bleek een tweedegraads brandwond te zijn (op mijn borst) en de dokter vond het goed dat ik toch naar het ziekenhuis was gekomen. Na wat gaasjes opgeplakt en mee te hebben gekregen moest ik maandag (dus vandaag) weer terugkomen voor controle.

Vandaag werd ik door een andere dokter onderzocht en zij zei dat ik vanwege de plaats van de wond misschien naar het brandwondencentrum moet(!), maar dat het niet ontstoken was dus dat we het nog een week gaan aankijken. Als het gewoon prima heelt, komt het allemaal wel goed.

Nou goed, drama, drama dus. Het duurt waarschijnlijk vrij lang voordat het genezen is en het betekent dus ook een drastisch einde van mijn 30-day yoga challenge. Met een open wond in een verhitte ruimte in allerlei poses gaan staan is op alle fronten slecht namelijk. Ik was op dag 17, dus ik baal er enorm van, maar het is niet anders. Misschien dat ik over een week of twee weer verder kan.

----

GELUKKIG heb ik ook nog heel veel leuke dingen gedaan. Zo is er in Manchester nu een enorme internationale kerstmarkt gaan, met echt tientallen (misschien wel honderden) kraampjes verspreid over het centrum. Zo waren er kraampjes met Duitse Bratwurst, Franse kaars, allerlei prullaria, fudge, en *tromgeroffel* POFFERTJES EN STROOPWAFELS. We hebben dus meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt en voor 10 pond een enorme tas met gevulde speculaas, stroopwafels, speculaas en pepernoten te kopen om op te eten met Sinterklaas. De poffertjes vielen helaas wat tegen, er was geen boter en ze waren niet zoet genoeg, maar toch leuk om weer eens wat Nederlands te eten.

De dag erna ben ik ondanks mijn avontuur van de avond en nacht ervoor naar Noord Wales gegaan. Eerst zijn we naar Caernarfon Castle gegaan, een heel klassiek Welsh dorpje dat haar bestaan eigenlijk alleen maar te danken heeft aan het kasteel dat er ligt. Het is het kasteel waar de Prince of Wales (dus in dit geval als laatst Prince Charles) 'gekroond' wordt. Het is echt in heel goede staat, je kunt overal lopen en het ligt aan het water, dus het uitzicht is prachtig.

Daarna zijn we naar het dorpje Portmeirion gegaan, een dorpje dat door een architect aangelegd is om aan te tonen dat je temidden van de natuur kunt leven zonder het heel erg te verstoren. Er woonden weinig mensen maar de omgeving was prachtig. Samen met een Oostenrijks meisje, een Amerikaans meisje (die dacht dat ik Canadees was, door mijn accent(?)) en een jongen uit Kuweit zijn we een wandeling gaan maken. We raakten hopeloos verdwaald, maar dat mocht de pret niet drukken, want het was óngelooflijk mooi. Na twee uur hebben we de weg teruggevonden en naar en kop thee met melk zijn we weer in de bus gestapt, terug naar Manchester.

Na een nogal hectisch weekend, doe ik het dus maar even rustig aan. Ik ben er stiekem toch wel een beetje van geschrokken, ook al is het niet eens héél ernstig. Maar gelukkig zijn hier veel lieve mensen, dus het komt allemaal goed!

2 months

Hoi lieverds!

Het is alweer een maand geleden dat ik hier iets achter heb gelaten, maar ik heb het ook best wel druk gehad. Ik zal het proberen kort te houden, en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook echt niet meer precies weet wat ik heb gedaan.

In eerste plaats heb ik natuurlijk gewoon colleges gehad. Het niveau ligt nog steeds over het algemeen vrij hoog, maar dat zorgt er alleen maar voor dat ik het superinteressant vind en met plezier mijn boeken lees. Afgelopen week was Reading Week, waarin je eigenlijk officieel bij zou moeten lezen, maar ik heb de hele week in sociaal isolement doorgebracht om twee essays in the leveren: Normality and the problem of différance in Early Modern literature en The limitations of Liberty and the detachment from the French Revolution in Romantic poetry. Een hele mond vol en ook best wel moeilijk, maar vooral de eerste vond ik heel erg leuk om te schrijven. Nu nog maar hopen dat ik het goed heb gedaan, want ze werken hier met hele andere systemen dan in Nederland.

Verder ben ik ook nog regelmatig uit geweest, in onze “stamclub” 5^th Avenue en in Canal Street, waar ik veel rare avonden heb beleefd. We doen ook nog steeds elke week mee aan de pub quiz, die we laatst wederom hadden gewonnen! Dit keer waren we wel met heel veel (11), dus wellicht kwam het daardoor.

29 oktober was ik jarig, en daarom kwam Simon de 27e naar Manchester toe. Het was in eerste instantie heel raar om elkaar weer in real life te zien, maar eigenlijk alleen maar heel fijn. De 28e kwamen ook mijn ouders naar Engeland en we hebben die dag vooral toeristisch doorgebracht, met een echt English Breakfast en een bezoekje aan the Manchester Museum. Het was heel leuk om te kunnen laten zien waar ik woon en studeer, want nu weten ze ook waar ik het over heb als ik weer eens vertel over mijn huis!

Op mijn verjaardag zelf stonden Simon en ik vroeg op, want we gingen samen naar Bikram yoga! Bij mijzelf ging het niet zo goed (was een beetje ziekig), maar volgens mij is het Simon wel bevallen en ging het ook heel goed. 's Middags gingen we taartjes eten (want dat hoort als je jarig bent) in een leuk theesalon en zijn we naar de John Rylands Library gegaan. Dat is echt een prachtige bibliotheek, met hele mooie neoclassicistische elementen en oude manuscripten en boeken. En het leuke is dat ik er gewoon zou kunnen gaan zitten studeren!

Daarna zijn we als verjaardagscadeautje in the Wheel of Manchester geweest, een reuzenrad vergelijkbaar met the London Eye, maar dan kleiner. Het was leuk om 'mijn' stad eens van bovenaf te zien, vooral omdat je dan het contrast tussen de oude en nieuwe gebouwen heel goed zien. Na het avondeten in Wagamama, zijn Simon en ik teruggegaan naar mijn huis, omdat ik samen met Marijn een halloweenfeest voor onze verjaardag hadden georganiseerd. Nicole, Suzanne en Marijn hadden de huiskamer van Marijn al versierd en wij gingen met zijn tweeen verkleed als de vampier-serveersters van Fangtasia uit de serie True Blood. Aan de foto's op facebook kun je al zien dat het een leuk feestje was. Er waren redelijk wat mensen (waarvan ik er een hoop niet eens kende) en er is veel drank doorheen gegaan.

Op zondag gingen mijn ouders alweer weg, en op maandagochtend moest ik ook alweer afscheid nemen van Simon. Nou, voor de tweede keer afscheid nemen is dus veel erger dan voor de eerste keer. Maar toen ik eenmaal weer thuis was, was het eigenlijk zo normaal dat we die 7,5 week tot kerst ook wel weer doorkomen.

Afgelopen zaterdag was het bonfire night (Guy Fawkes night), iets wat in heel de UK wordt gevierd. De Engelsen vieren eigenlijk dat tijdens de Gunpowder plot, toen Guy Fawkes het parlement probeerde op te blazen, dat niet gelukt is en de koning nog leefde. Tegenwoordig wordt dat gevierd met vuurwerk en bonfires, een heel erg leuke engelse traditie die ik niet wilde missen.

Bikram yoga

Met yoga gaat het nog steeds heel goed. Ik ben een week geleden begonnen met een zogenaamde 30-day challenge. Dat wil zeggen dat ik 30 dagen lang iedere dag een yoga les volg. En als ik een dag niet kan of mis, dan moet ik de dag erna twee lessen doen. Zwaar, maar het schijnt wonderen te doen voor je lichaam en flexibiliteit. Ik ben nu inmiddels op dag 7 en merk inderdaad dat ik veel flexibeler ben. Wat ik ook heel erg merk, is dat ik veel geconcentreerder ben, een goede ontwikkeling, gezien de achterlijke hoeveelheid SOG-gedrag van vorige week.

Afgelopen zaterdag was de laatste dag van één van mijn yoga-teachers. Aan het begin van de les zei ze “Hm, the front row hasn't filled up yet. All regulars, I want you in front row to entertain me today.” Een aantal mensen verplaatste zich daarop naar de voorste rij voor de spiegel, waar je over het algemeen alleen gaat staan als je al ervaren bent en dus als voorbeeld voor de anderen kunt dienen. Dus ik schrok wel even toen ze riep “Joy! Front row!”, want blijkbaar hoor ik dus tot de regulars én ben ik goed genoeg om als voorbeeld te dienen. Dus dat voelde wel even goed!

Nou goed, volgens mij ben ik hartstikke veel vergeten, maar voor nu is dit het. Liefs uit Manchester!

One month

Het is vandaag 13 oktober, wat betekent dat ik al een maand in Manchester zit. En hoecliché het ook klink, time flies when you're having fun. Ik vind het helemaal niet leuk dat ik over 3,5 maandal weer terug moet. De mensen hier proberen me dan ook over te halen om gewoon het hele jaar te blijven, en ik moet eerlijk zeggen dat het heel verleidelijk is. Het is alleen ontzettend veel geregel, het kost ongelofelijk veel geld en eigenlijk kan ik Simon zo lang niet missen, dus dat wordt 'm niet.

Maar goed, je begrijpt, ik heb het hier heel erg naar mijn zin. Drie weken geleden zijn de colleges begonnen en dat was wel even slikken. Ik volg drie vakken, Power & Gender in Early Modern Literature, Gothic: Politics, Sexuality and Identity in British Gothic Writing, 1789-1900 en British Romanticism: Revolution, Transgression, Experimentation. Om het voor de leek even samen te vatten: dat zijn dus drie vakken over grofweg dezelfde periode en hoewel dat natuurlijk hartstikke goed en leerzaam is, is dat ook heel erg zwaar.

Naast het feit dat ik minstens 2 boeken per week moet lezen, heb ik namelijk ontdekt dat de studenten hier veel serieuzer zijn en de colleges daarom veel moeilijker. Als zij een boek lezen, maken ze er heel erg veel aantekeningen bij, iets wat ik in Amsterdam nog nooit heb gezien. Colleges skippen zit er ook niet in, dat doen ze gewoon niet zomaar. Dus het was wel even schrikken toen ik er achter kwam dat mijn medestudenten veel boeken al in de zomer hadden gelezen, terwijl ik mijn leeslijst net twee weken had. Inmiddels loop ik wel op schema, maar het is echt behoorlijk hard werken.

Gelukkig heb ik ook genoeg leuke dingen gedaan! Zo heb ik twee keer gewonnen

met een pubquiz, met mijn team Whitworth Cat Gave Me Rabies/Whitworth Cat Gave Me Non-Fatal Cat-Scratch Disease (lang verhaal), namelijk 50 pond (2e prijs) en, jawel, 100 pond, de eerste prijs! Dat komt vooral door Mel, een engels meisje dat gewoon stiekem achterlijk veel weet, en Nicole, die tijdens de muziekronde ineens allerlei artiesten uit haar mouw schudt. Daarnaast heb ik met Nicole en Suzanne toeristisch gedaan en zijn we naar de quays geweest. Verder heb ik een heel leuk concert gezien, van The Pierces, twee Amerikaanse zusjes die hier populairder zijn dan in hun thuisland en ga ik elke week genoeg uit. Gisteren zijn we naar de film Midnight in Paris geweest, waardoor we heel even vergaten dat we in Manchester waren.

Met yoga gaat het redelijk. Vlak na mijn blogpost kreeg ik heel erg veel last van mijn onderrug, waardoor ik sommige poses gewoon helemaal niet meer kan doen zonder te kermen van de pijn. Toen ik hier met een mede-yogi over had, noemde hij het fenomeen "old injuries", dus het terugkeren (en uiteindelijk permanent verhelpen) van oude blessures. En aangezien dit op precies dezelfde plek is als de blessure die ik had opgedaan tijdens mijn werk bij de Bagels & Beans, kan dat best eens kloppen! Het is wel jammer dat ik dus minder intensief de poses in kan gaan, maar ik kan nu in ieder geval goed aan mijn ademhaling en core strength werken.

Het is grappig hoe thuis ik me hier voel. Amsterdam mis ik (buiten de mensen, natuurlijk!) absoluut niet. Ik weet de weg in 'mijn' gedeelte van stad en loop blind naar de uni en naar yoga. Ik heb het hier prima naar mijn zin :D

Bikram Yoga

Nu ik zo'n 12 lessen heb gehad is het misschien wel tijd om wat uitgebreider op Bikram yoga in te gaan.Bikram yoga is 1,5 uur lang yoga in een verwarmde kamer (35-40 graden celsius), ook wel de Torture Chamber genoemd. Tijdens de les doe je altijd hetzelfde, namelijk 2 keer 26 postures en 2 ademhalingsoefeningen.

"Is dat dan niet saai?" Nee, helemaal niet. Geen enkele les is hetzelfde. De hitte zorgt er voor dat je heel erg naar je lichaam moet luisteren. De eerste paar lessen stierf ik gewoon. De allereerste les heb ik het grootste deel van de tijd simpelweg gezeten. Want, geloof me, het is warm. Het is niet voor niets dat de meeste mensen alleen in shorts en een topje rondlopen (zelfs de lichamen die niet voldoen aan the beauty standard), want je komt als snel over de schaamte voor je buikje heen als je in die hitte staat.

Zoals ik al zei is elke les anders, want als je de ene les denkt "Woah, half moon pose ging echt superg

oed!", dan zul je zien dat je er de volgende les niets van bakt. En als je denkt "Argh! Ik kan niet eens op één been blijven staan!", dan sta je de volgende les gewoon de volle minuut in standing bow pulling pose.

Ik was meteen na de eerste les hooked, hoewel ik mezelf tijdens de les echt moest tegenhouden om niet gewoon naar buiten rennen (en dat mag dus echt niet!). Maar toen ik na de verlossende "Namaste." weer buiten stond, voelde ik me fantastisch, en kon ik niet wachten om weer naar binnen te gaan. Want, in tegenstelling tot andere sporten, voel je je niet uitgeput als je klaar bent, maar heb je juist heel erg veel energie. Wel moet je zorgen dat je van tevoren en erna genoeg drinkt, want anders hou je de eerste vijf minuten nog niet vol.

Wat algemene opmerkingen:

• Mijn schouders zitten heel erg vast, en daar heb ik dus last van bij half moon pose & awkward pose. Mijn armen houden die poses gewoon nooit vol.
• Mijn rug is wel behoorlijk flexibel, ik kom heel ver bij half moon pose en fixed firm pose is ook een eitje.
• Locust pose haat, haat, haat ik. Mijn schouders en polsen schreeuwen het uit, en met een beetje geluk kan ik mijn benen samen 15 cm optillen.
• Half tortoise pose snap ik niet. Ik begrijp het niet. Voorhoofd op de grond, maar wel met je nek ontspannen, en dan je heupen omlaag duwen en met je vingertoppen de grond aanraken. Uh. Nee, dat lukt me dus niet.
• Hoe fijn mij camel pose ook lijkt, en hoe vaak ik het ook probeer, het lukt me niet. Zodra ik mijn handen op mijn onderrug leg, wordt het zwart voor mijn ogen en krijg ik het gevoel dat ik de hele ruimte ga onderkotsen. Laat staan dat ik mijn handen op mijn enkels krijg.

Ook is het me opgevallen dat flexibiliteit en veel spiermassa echt niets met elkaar te maken hebben. Ik heb echt hele brede, gespierde mannen de hele les op de grond zien liggen of gewoon geen enkele pose volledig zien doen, terwijl de vrouw in de voorste rij met minstens maatje 52 (ja, echt) zonder moeite standing head to knee pose doet.

"Is het dan echt zo zwaar? Het ziet er namelijk easy peasy uit!" Ja. Het is echt zo zwaar. Elke les is weer een uitdaging, ondanks dat 'ie er altijd hetzelfde uitziet. Maar het is het waard. Ik voel me gezond, levendig en helemaal opgeladen. En tijdens mijn laatste les voelde ik eindelijk het fenomeen bikram euphoria: ik had een enorme glimlach op mijn gezicht tijdens de laatste vier poses en die kreeg ik er niet meer vanaf. Ook kreeg ik een "Good job, Joy" tijdens mijn standing bow pulling pose. Dus toen, na twaalf lessen, wist ik precies waarom ik elke keer weer de torture chamber in ga.

Freshers Week

Goed, misschien had ik deze blogpost iets eerder moeten schrijven, want ik weet nu echt niet weer wat ik op welke dag heb gedaan. Waar waren we gebleven? Oh ja, de Last Night Party. Daar gingen we dus heen, maar omdat hetzondag was, moesten we om 12 uur stoppen met dansen en zijn we verplaatst naar onze flat en hebben we daar nog bier gedronken met Marijn, Nicole, Suzanne, Sam, Liam, Mick & Alice (en een Spaanse jongen die ik niet ken).

Toen begon Freshers Week, en weet ik de volgorde van de dagen echt niet meer, dus: een lijstje!

• Ik ben bijna elke dag naar yoga gegaan, maar daarover komt nog een eigen blogpost.
• Ik ben met wat mensen van de campus hier naar de Inbetweeners film geweest, die het slot is van een Britse serie die ik helemaal niet ken, maar de film was hilarisch.
• Ik heb meegedaan aan een andere pubquiz, maar wederom waren we niet zo goed.
• Overdag ben ik naar de Student Fair geweest, waar alle societies van de universiteit verzameld waren, en ik heb me voor een paar aangemeld: Drama, Musical Theatre, Literature en Rock. Nu afwachten of het leuk is.
• Daarnaast heb ik mijn eerste meeting gehad met de Erasmuscoördinator, waaruit bleek dat a) het best moeilijk is om binnen te komen op het Literaturedepartment als internationale student en b) de Nederlanders een reputatie hebben van geweldig Engels, dusik heb een hele hoop waar te maken, haha.
• Ik ben meegeweest op een pubcrawl, die eigenlijk mislukte (we waren met veel te veel) maar daarom niet minder leuk was.
• Tijdens laatste twee dagen van Freshers Week hebben we de avonden doorgebracht (nadat te paniek toesloeg dat er ook nog gestudeerd moet worden) met een paar pintjes of cocktails, maar zonder keiharde katers en heb ik de dagen gespendeerd met (redelijk mislukte) pogingen tot literatuur lezen, yoga en marktbezoek.

Misschien een beetje saai zo, maar ik weet het echt niet meer precies, sorry!

Ik voel me inmiddels prima thuis in mijn kleine kamertje, wat wel te zien is aan de rotzooi. Mijn flatmates staan nog steeds raar te kijken als ik een groentesapje maak als zij bacon aan het bakken zijn, maar ach, ze wennen er vast wel aan! Over eten gesproken, ik vind het wel heel lastig om hier een goed eetritme te vinden. Door yoga, ontbijt ik heel licht, en lunch ik vrij laat en met een warme maaltijd en heb ik 's avonds helemaal geen honger meer. Daarnaast is het Engelse eten vooral vlees en heel erg zout, dus blijf ik toch een beetje vastzitten aan Nederlands eten. En, ik had het niet verwacht, maar dat mis ik toch wel! Zelfs het brood hier zit vol suiker.

De Britten zijn nog steeds heel vriendelijk en lief, en duidelijk wél gewend aan het wisselvallige weer. Waar in Nederland de mensen meteen naar binnen rennen als er wat druppeltjes regen vallen, blijven de Engelsen gewoon stoïcijns doorlopen (met of zonder paraplu), want over 10 minuten is de bui toch weer over.

Gettin' Down On Friday

En inmiddels is het alweer zondag. De tijd vliegt toch wel, ook al moet ik best wel mijn draai vinden tussen alle hard feestende Engelsen die over het algemeen minstens vier jaar jonger zijn dan ik.

We waren bij donderdag gebleven, geloof ik. Toen ging ik naar mijn tweede Bikram-yoga les, die gelukkig een stuk beter ging! Moest nog maar een keer of drie 1 set van een pose overslaan, wat al een stuk minder is dan de eerste keer. En je kunt dus prima doorgaan met spierpijn, de warmte helpt daar juist bij!

's Avonds ben ik met Sam naar een World Quiz geweest, waar ook Marijn (meisje van de UvA) even later aanschoof, en waar we met een team van minstens tien allerlei vragen moesten beantwoorden over foto's, vlaggen en talen. Best wel moeilijk, om bijvoorbeeld

Thais te onderscheiden van Maleis, enzovoorts. Daarna hebben we nog wat biertjes gedronken in The Grovel, de bar bij mijn halls, en daar nog wat leuke mensen ontmoet.

Op vrijdagochtend ging ik naar een 4 uur durend intro-praatje, dat voor mij eigenlijk helemaal niet nuttig was, dus daarna was ik behoorlijk gaar. Wel heb ik me ingeschreven bij een huisarts, want dat is dus verplicht hier. Waarschijnlijk moet ik ook een Meningitis-C inenting halen, waar ik eigenlijk helemaal geen zin in heb. Daarna ben ik met Marijn naar de filmscreening gegaan, waar ze (in tegenstelling tot wat in het boekje stond) geen GoldenEye, maar 2 afleveringen Wallace & Gromit lieten zien. Ook leuk, natuurlijk.

Nicole had ergens gehoord dat er gratis pizza in de Grovel zou zijn, dus wij gingen daar met zijn vijven (de NL'ers samen met Rachel, een lief brits meisje) naar op zoek. Na heen er weer langs Oxford Road te zijn gestuurd, kwamen we erachter dat Domino's inderdaad gratis pizza's zou bezorgen in The Grovel, maar pas vanaf 8 uur. De pizza's bleven maar komen (85 in totaal), dus we hebben ons buikje rond gegeten.

Daarna togen we, terwijl meer mensen zich bij onze groep hadden aangesloten, naar de Jabez Clegg, een hele leuke bar, waar een karaokeavond bezig was. Daar hebben we vooral gelachen om de hilarische (en soms heel goede) vertolkingen van allerlei klassiekers. Ook hebben Rachel en Sam een prachtige vertolking van Rebecca Black's Friday gegeven, die op facebook te bewonderen is. Toen hebben we wederom bier gedronken in The Grovel (het bier is daar goedkoop! 1,90 pond voor 'n pint!).

Gisteren hadden Marijn en ik helaas om half 10 alweer voorlichting voor Erasmusstudenten. Daar hoorden we dat je als English Literature/Linguistics student verplicht bent een Engelse taaltest te doen. Dus wij doken meteen vol zenuwen de uni in om deze te maken. Natuurlijk viel het hartstikke mee, een score van 95% (2 fout in vocabulaire, en 3 in grammatica).

Daarna heb ik mijn eerste termijn huur betaald (ouch!) en ben ik nog even mijn bed ingedoken. 's Avonds hebben we met zijn allen gekookt samen met Eade, het huisgenootje van Marijn en zijn we naar de beach party in The Grovel gegaan. Helaas moest ik eerder afhaken wegens buikpijn, maar vanavond ga ik in de herkansing bij de Last Night Party!

Inmiddels is mijn flat trouwens compleet!

• 3 Chinezen, Simon, Jessica en een naamloze jongen
• 1 Koreaan, Brandon
• Sam, Spaans/Amerikaans
• Nick/Mick, something, Britse buurjongen die ik nog niet heb gezien
• Alice, lief Brits/Chinees (jaja) meisje
• Jenna, Brits meisje dat nog niet ingetrokken is

Helaas wat weinig Britten en wat veel Aziaten, maar ach, die zijn vast ook gezellig!