Back to reality

Na twee maanden in een soort van roes door te hebben gebracht werd ik vrijdagavond ruw wakker geschud. Dit klinkt misschien heel dramatisch, maar to be honest, dat is het voor mij ook wel.

Vrijdagavond kwam ik namelijk terug van een bezoekje aan de enorme kerstmarkt, en wilde ik nog even een kop thee zetten en wat lezen voordat ik lekker vroeg mijn bed in zou kruipen. Ik moest de ochtend erna alweer vroeg uit de veren voor een bezoekje aan Noord Wales. Maar toen ik die thee vanuit de keuken naar mijn kamer wilde dragen bleef mijn arm tussen de deur zitten en kwam het kokende water op mijn handen en borst terecht. In mijn paniek heb ik iedereen gesmst die beschikbaar was en binnen de kortste keren stonden ze allemaal in mijn kleine kamertje. Anna en Mel (die Nursing & geneeskunde studeren) oordeelden dat ik niet naar het ziekenhuis hoefde, maar Suzanne en ik dachten daar eigenlijk anders over. Dus besloten we om samen met Nicole toch naar het ziekenhuis te gaan.

Hoewel de aanleiding best klote (pardon my french) was, hebben we ons daar prima vermaakt. Het was namelijk een NHS ziekenhuis, waar de zorg helemaal gratis is. Dit zorgt er dus voor dat er behoorlijk wat rare types rondlopen, en al helemaal op een vrijdagavond. Het duurde 3 uur voordat ik geholpen werd, maar we hebben heel wat gezien:

• Een jongen die in een wodkafles was gaan staan
• Een zwerver die, omgeven door zijn eigen pislucht, in een rolstoel zijn roes lag uit te slapen
• Minstens 20 beveiligers/politieagenten met gummiknuppels en machinegeweren (echt!) omdat er een schietpartij was geweest en er meerdere slachtoffers waren (waarvan de naasten overigens gewoon tussen alle dronkenlappen in de wachtkamer zaten)
• Een dronken meisje dat op haar verjaardag van de trap was gevallen en dat toen ze eenmaal in een kamertje geholpen werd, keihard in de steek werd gelaten door haar nog dronkenere vriendinnen die op zoek gingen naar een McDonalds
• Een man die (dronken) in elkaar zakte voor de wc
• Een jongen die zo dronken was dat 'ie zichzelf en de hele wachtkamer onderkotste en letterlijk helemaal onder zijn eigen braaksel zat

Goed, ik zat daar dus redelijk onschuldig met mijn vingers en borst in het verband en na 2,5 uur wachten werd ik geholpen. De wond op mijn borst is ongeveer ten grote van een vuist en bleek een tweedegraads brandwond te zijn (op mijn borst) en de dokter vond het goed dat ik toch naar het ziekenhuis was gekomen. Na wat gaasjes opgeplakt en mee te hebben gekregen moest ik maandag (dus vandaag) weer terugkomen voor controle.

Vandaag werd ik door een andere dokter onderzocht en zij zei dat ik vanwege de plaats van de wond misschien naar het brandwondencentrum moet(!), maar dat het niet ontstoken was dus dat we het nog een week gaan aankijken. Als het gewoon prima heelt, komt het allemaal wel goed.

Nou goed, drama, drama dus. Het duurt waarschijnlijk vrij lang voordat het genezen is en het betekent dus ook een drastisch einde van mijn 30-day yoga challenge. Met een open wond in een verhitte ruimte in allerlei poses gaan staan is op alle fronten slecht namelijk. Ik was op dag 17, dus ik baal er enorm van, maar het is niet anders. Misschien dat ik over een week of twee weer verder kan.

----

GELUKKIG heb ik ook nog heel veel leuke dingen gedaan. Zo is er in Manchester nu een enorme internationale kerstmarkt gaan, met echt tientallen (misschien wel honderden) kraampjes verspreid over het centrum. Zo waren er kraampjes met Duitse Bratwurst, Franse kaars, allerlei prullaria, fudge, en *tromgeroffel* POFFERTJES EN STROOPWAFELS. We hebben dus meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt en voor 10 pond een enorme tas met gevulde speculaas, stroopwafels, speculaas en pepernoten te kopen om op te eten met Sinterklaas. De poffertjes vielen helaas wat tegen, er was geen boter en ze waren niet zoet genoeg, maar toch leuk om weer eens wat Nederlands te eten.

De dag erna ben ik ondanks mijn avontuur van de avond en nacht ervoor naar Noord Wales gegaan. Eerst zijn we naar Caernarfon Castle gegaan, een heel klassiek Welsh dorpje dat haar bestaan eigenlijk alleen maar te danken heeft aan het kasteel dat er ligt. Het is het kasteel waar de Prince of Wales (dus in dit geval als laatst Prince Charles) 'gekroond' wordt. Het is echt in heel goede staat, je kunt overal lopen en het ligt aan het water, dus het uitzicht is prachtig.

Daarna zijn we naar het dorpje Portmeirion gegaan, een dorpje dat door een architect aangelegd is om aan te tonen dat je temidden van de natuur kunt leven zonder het heel erg te verstoren. Er woonden weinig mensen maar de omgeving was prachtig. Samen met een Oostenrijks meisje, een Amerikaans meisje (die dacht dat ik Canadees was, door mijn accent(?)) en een jongen uit Kuweit zijn we een wandeling gaan maken. We raakten hopeloos verdwaald, maar dat mocht de pret niet drukken, want het was óngelooflijk mooi. Na twee uur hebben we de weg teruggevonden en naar en kop thee met melk zijn we weer in de bus gestapt, terug naar Manchester.

Na een nogal hectisch weekend, doe ik het dus maar even rustig aan. Ik ben er stiekem toch wel een beetje van geschrokken, ook al is het niet eens héél ernstig. Maar gelukkig zijn hier veel lieve mensen, dus het komt allemaal goed!