Back to reality

Na twee maanden in een soort van roes door te hebben gebracht werd ik vrijdagavond ruw wakker geschud. Dit klinkt misschien heel dramatisch, maar to be honest, dat is het voor mij ook wel.

Vrijdagavond kwam ik namelijk terug van een bezoekje aan de enorme kerstmarkt, en wilde ik nog even een kop thee zetten en wat lezen voordat ik lekker vroeg mijn bed in zou kruipen. Ik moest de ochtend erna alweer vroeg uit de veren voor een bezoekje aan Noord Wales. Maar toen ik die thee vanuit de keuken naar mijn kamer wilde dragen bleef mijn arm tussen de deur zitten en kwam het kokende water op mijn handen en borst terecht. In mijn paniek heb ik iedereen gesmst die beschikbaar was en binnen de kortste keren stonden ze allemaal in mijn kleine kamertje. Anna en Mel (die Nursing & geneeskunde studeren) oordeelden dat ik niet naar het ziekenhuis hoefde, maar Suzanne en ik dachten daar eigenlijk anders over. Dus besloten we om samen met Nicole toch naar het ziekenhuis te gaan.

Hoewel de aanleiding best klote (pardon my french) was, hebben we ons daar prima vermaakt. Het was namelijk een NHS ziekenhuis, waar de zorg helemaal gratis is. Dit zorgt er dus voor dat er behoorlijk wat rare types rondlopen, en al helemaal op een vrijdagavond. Het duurde 3 uur voordat ik geholpen werd, maar we hebben heel wat gezien:

• Een jongen die in een wodkafles was gaan staan
• Een zwerver die, omgeven door zijn eigen pislucht, in een rolstoel zijn roes lag uit te slapen
• Minstens 20 beveiligers/politieagenten met gummiknuppels en machinegeweren (echt!) omdat er een schietpartij was geweest en er meerdere slachtoffers waren (waarvan de naasten overigens gewoon tussen alle dronkenlappen in de wachtkamer zaten)
• Een dronken meisje dat op haar verjaardag van de trap was gevallen en dat toen ze eenmaal in een kamertje geholpen werd, keihard in de steek werd gelaten door haar nog dronkenere vriendinnen die op zoek gingen naar een McDonalds
• Een man die (dronken) in elkaar zakte voor de wc
• Een jongen die zo dronken was dat 'ie zichzelf en de hele wachtkamer onderkotste en letterlijk helemaal onder zijn eigen braaksel zat

Goed, ik zat daar dus redelijk onschuldig met mijn vingers en borst in het verband en na 2,5 uur wachten werd ik geholpen. De wond op mijn borst is ongeveer ten grote van een vuist en bleek een tweedegraads brandwond te zijn (op mijn borst) en de dokter vond het goed dat ik toch naar het ziekenhuis was gekomen. Na wat gaasjes opgeplakt en mee te hebben gekregen moest ik maandag (dus vandaag) weer terugkomen voor controle.

Vandaag werd ik door een andere dokter onderzocht en zij zei dat ik vanwege de plaats van de wond misschien naar het brandwondencentrum moet(!), maar dat het niet ontstoken was dus dat we het nog een week gaan aankijken. Als het gewoon prima heelt, komt het allemaal wel goed.

Nou goed, drama, drama dus. Het duurt waarschijnlijk vrij lang voordat het genezen is en het betekent dus ook een drastisch einde van mijn 30-day yoga challenge. Met een open wond in een verhitte ruimte in allerlei poses gaan staan is op alle fronten slecht namelijk. Ik was op dag 17, dus ik baal er enorm van, maar het is niet anders. Misschien dat ik over een week of twee weer verder kan.

----

GELUKKIG heb ik ook nog heel veel leuke dingen gedaan. Zo is er in Manchester nu een enorme internationale kerstmarkt gaan, met echt tientallen (misschien wel honderden) kraampjes verspreid over het centrum. Zo waren er kraampjes met Duitse Bratwurst, Franse kaars, allerlei prullaria, fudge, en *tromgeroffel* POFFERTJES EN STROOPWAFELS. We hebben dus meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt en voor 10 pond een enorme tas met gevulde speculaas, stroopwafels, speculaas en pepernoten te kopen om op te eten met Sinterklaas. De poffertjes vielen helaas wat tegen, er was geen boter en ze waren niet zoet genoeg, maar toch leuk om weer eens wat Nederlands te eten.

De dag erna ben ik ondanks mijn avontuur van de avond en nacht ervoor naar Noord Wales gegaan. Eerst zijn we naar Caernarfon Castle gegaan, een heel klassiek Welsh dorpje dat haar bestaan eigenlijk alleen maar te danken heeft aan het kasteel dat er ligt. Het is het kasteel waar de Prince of Wales (dus in dit geval als laatst Prince Charles) 'gekroond' wordt. Het is echt in heel goede staat, je kunt overal lopen en het ligt aan het water, dus het uitzicht is prachtig.

Daarna zijn we naar het dorpje Portmeirion gegaan, een dorpje dat door een architect aangelegd is om aan te tonen dat je temidden van de natuur kunt leven zonder het heel erg te verstoren. Er woonden weinig mensen maar de omgeving was prachtig. Samen met een Oostenrijks meisje, een Amerikaans meisje (die dacht dat ik Canadees was, door mijn accent(?)) en een jongen uit Kuweit zijn we een wandeling gaan maken. We raakten hopeloos verdwaald, maar dat mocht de pret niet drukken, want het was óngelooflijk mooi. Na twee uur hebben we de weg teruggevonden en naar en kop thee met melk zijn we weer in de bus gestapt, terug naar Manchester.

Na een nogal hectisch weekend, doe ik het dus maar even rustig aan. Ik ben er stiekem toch wel een beetje van geschrokken, ook al is het niet eens héél ernstig. Maar gelukkig zijn hier veel lieve mensen, dus het komt allemaal goed!

2 months

Hoi lieverds!

Het is alweer een maand geleden dat ik hier iets achter heb gelaten, maar ik heb het ook best wel druk gehad. Ik zal het proberen kort te houden, en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook echt niet meer precies weet wat ik heb gedaan.

In eerste plaats heb ik natuurlijk gewoon colleges gehad. Het niveau ligt nog steeds over het algemeen vrij hoog, maar dat zorgt er alleen maar voor dat ik het superinteressant vind en met plezier mijn boeken lees. Afgelopen week was Reading Week, waarin je eigenlijk officieel bij zou moeten lezen, maar ik heb de hele week in sociaal isolement doorgebracht om twee essays in the leveren: Normality and the problem of différance in Early Modern literature en The limitations of Liberty and the detachment from the French Revolution in Romantic poetry. Een hele mond vol en ook best wel moeilijk, maar vooral de eerste vond ik heel erg leuk om te schrijven. Nu nog maar hopen dat ik het goed heb gedaan, want ze werken hier met hele andere systemen dan in Nederland.

Verder ben ik ook nog regelmatig uit geweest, in onze “stamclub” 5^th Avenue en in Canal Street, waar ik veel rare avonden heb beleefd. We doen ook nog steeds elke week mee aan de pub quiz, die we laatst wederom hadden gewonnen! Dit keer waren we wel met heel veel (11), dus wellicht kwam het daardoor.

29 oktober was ik jarig, en daarom kwam Simon de 27e naar Manchester toe. Het was in eerste instantie heel raar om elkaar weer in real life te zien, maar eigenlijk alleen maar heel fijn. De 28e kwamen ook mijn ouders naar Engeland en we hebben die dag vooral toeristisch doorgebracht, met een echt English Breakfast en een bezoekje aan the Manchester Museum. Het was heel leuk om te kunnen laten zien waar ik woon en studeer, want nu weten ze ook waar ik het over heb als ik weer eens vertel over mijn huis!

Op mijn verjaardag zelf stonden Simon en ik vroeg op, want we gingen samen naar Bikram yoga! Bij mijzelf ging het niet zo goed (was een beetje ziekig), maar volgens mij is het Simon wel bevallen en ging het ook heel goed. 's Middags gingen we taartjes eten (want dat hoort als je jarig bent) in een leuk theesalon en zijn we naar de John Rylands Library gegaan. Dat is echt een prachtige bibliotheek, met hele mooie neoclassicistische elementen en oude manuscripten en boeken. En het leuke is dat ik er gewoon zou kunnen gaan zitten studeren!

Daarna zijn we als verjaardagscadeautje in the Wheel of Manchester geweest, een reuzenrad vergelijkbaar met the London Eye, maar dan kleiner. Het was leuk om 'mijn' stad eens van bovenaf te zien, vooral omdat je dan het contrast tussen de oude en nieuwe gebouwen heel goed zien. Na het avondeten in Wagamama, zijn Simon en ik teruggegaan naar mijn huis, omdat ik samen met Marijn een halloweenfeest voor onze verjaardag hadden georganiseerd. Nicole, Suzanne en Marijn hadden de huiskamer van Marijn al versierd en wij gingen met zijn tweeen verkleed als de vampier-serveersters van Fangtasia uit de serie True Blood. Aan de foto's op facebook kun je al zien dat het een leuk feestje was. Er waren redelijk wat mensen (waarvan ik er een hoop niet eens kende) en er is veel drank doorheen gegaan.

Op zondag gingen mijn ouders alweer weg, en op maandagochtend moest ik ook alweer afscheid nemen van Simon. Nou, voor de tweede keer afscheid nemen is dus veel erger dan voor de eerste keer. Maar toen ik eenmaal weer thuis was, was het eigenlijk zo normaal dat we die 7,5 week tot kerst ook wel weer doorkomen.

Afgelopen zaterdag was het bonfire night (Guy Fawkes night), iets wat in heel de UK wordt gevierd. De Engelsen vieren eigenlijk dat tijdens de Gunpowder plot, toen Guy Fawkes het parlement probeerde op te blazen, dat niet gelukt is en de koning nog leefde. Tegenwoordig wordt dat gevierd met vuurwerk en bonfires, een heel erg leuke engelse traditie die ik niet wilde missen.

Bikram yoga

Met yoga gaat het nog steeds heel goed. Ik ben een week geleden begonnen met een zogenaamde 30-day challenge. Dat wil zeggen dat ik 30 dagen lang iedere dag een yoga les volg. En als ik een dag niet kan of mis, dan moet ik de dag erna twee lessen doen. Zwaar, maar het schijnt wonderen te doen voor je lichaam en flexibiliteit. Ik ben nu inmiddels op dag 7 en merk inderdaad dat ik veel flexibeler ben. Wat ik ook heel erg merk, is dat ik veel geconcentreerder ben, een goede ontwikkeling, gezien de achterlijke hoeveelheid SOG-gedrag van vorige week.

Afgelopen zaterdag was de laatste dag van één van mijn yoga-teachers. Aan het begin van de les zei ze “Hm, the front row hasn't filled up yet. All regulars, I want you in front row to entertain me today.” Een aantal mensen verplaatste zich daarop naar de voorste rij voor de spiegel, waar je over het algemeen alleen gaat staan als je al ervaren bent en dus als voorbeeld voor de anderen kunt dienen. Dus ik schrok wel even toen ze riep “Joy! Front row!”, want blijkbaar hoor ik dus tot de regulars én ben ik goed genoeg om als voorbeeld te dienen. Dus dat voelde wel even goed!

Nou goed, volgens mij ben ik hartstikke veel vergeten, maar voor nu is dit het. Liefs uit Manchester!