Bikram Yoga

Nu ik zo'n 12 lessen heb gehad is het misschien wel tijd om wat uitgebreider op Bikram yoga in te gaan.Bikram yoga is 1,5 uur lang yoga in een verwarmde kamer (35-40 graden celsius), ook wel de Torture Chamber genoemd. Tijdens de les doe je altijd hetzelfde, namelijk 2 keer 26 postures en 2 ademhalingsoefeningen.

"Is dat dan niet saai?" Nee, helemaal niet. Geen enkele les is hetzelfde. De hitte zorgt er voor dat je heel erg naar je lichaam moet luisteren. De eerste paar lessen stierf ik gewoon. De allereerste les heb ik het grootste deel van de tijd simpelweg gezeten. Want, geloof me, het is warm. Het is niet voor niets dat de meeste mensen alleen in shorts en een topje rondlopen (zelfs de lichamen die niet voldoen aan the beauty standard), want je komt als snel over de schaamte voor je buikje heen als je in die hitte staat.

Zoals ik al zei is elke les anders, want als je de ene les denkt "Woah, half moon pose ging echt superg

oed!", dan zul je zien dat je er de volgende les niets van bakt. En als je denkt "Argh! Ik kan niet eens op één been blijven staan!", dan sta je de volgende les gewoon de volle minuut in standing bow pulling pose.

Ik was meteen na de eerste les hooked, hoewel ik mezelf tijdens de les echt moest tegenhouden om niet gewoon naar buiten rennen (en dat mag dus echt niet!). Maar toen ik na de verlossende "Namaste." weer buiten stond, voelde ik me fantastisch, en kon ik niet wachten om weer naar binnen te gaan. Want, in tegenstelling tot andere sporten, voel je je niet uitgeput als je klaar bent, maar heb je juist heel erg veel energie. Wel moet je zorgen dat je van tevoren en erna genoeg drinkt, want anders hou je de eerste vijf minuten nog niet vol.

Wat algemene opmerkingen:

• Mijn schouders zitten heel erg vast, en daar heb ik dus last van bij half moon pose & awkward pose. Mijn armen houden die poses gewoon nooit vol.
• Mijn rug is wel behoorlijk flexibel, ik kom heel ver bij half moon pose en fixed firm pose is ook een eitje.
• Locust pose haat, haat, haat ik. Mijn schouders en polsen schreeuwen het uit, en met een beetje geluk kan ik mijn benen samen 15 cm optillen.
• Half tortoise pose snap ik niet. Ik begrijp het niet. Voorhoofd op de grond, maar wel met je nek ontspannen, en dan je heupen omlaag duwen en met je vingertoppen de grond aanraken. Uh. Nee, dat lukt me dus niet.
• Hoe fijn mij camel pose ook lijkt, en hoe vaak ik het ook probeer, het lukt me niet. Zodra ik mijn handen op mijn onderrug leg, wordt het zwart voor mijn ogen en krijg ik het gevoel dat ik de hele ruimte ga onderkotsen. Laat staan dat ik mijn handen op mijn enkels krijg.

Ook is het me opgevallen dat flexibiliteit en veel spiermassa echt niets met elkaar te maken hebben. Ik heb echt hele brede, gespierde mannen de hele les op de grond zien liggen of gewoon geen enkele pose volledig zien doen, terwijl de vrouw in de voorste rij met minstens maatje 52 (ja, echt) zonder moeite standing head to knee pose doet.

"Is het dan echt zo zwaar? Het ziet er namelijk easy peasy uit!" Ja. Het is echt zo zwaar. Elke les is weer een uitdaging, ondanks dat 'ie er altijd hetzelfde uitziet. Maar het is het waard. Ik voel me gezond, levendig en helemaal opgeladen. En tijdens mijn laatste les voelde ik eindelijk het fenomeen bikram euphoria: ik had een enorme glimlach op mijn gezicht tijdens de laatste vier poses en die kreeg ik er niet meer vanaf. Ook kreeg ik een "Good job, Joy" tijdens mijn standing bow pulling pose. Dus toen, na twaalf lessen, wist ik precies waarom ik elke keer weer de torture chamber in ga.