Het is vandaag 13 oktober, wat betekent dat ik al een maand in Manchester zit. En hoecliché het ook klink, time flies when you're having fun. Ik vind het helemaal niet leuk dat ik over 3,5 maandal weer terug moet. De mensen hier proberen me dan ook over te halen om gewoon het hele jaar te blijven, en ik moet eerlijk zeggen dat het heel verleidelijk is. Het is alleen ontzettend veel geregel, het kost ongelofelijk veel geld en eigenlijk kan ik Simon zo lang niet missen, dus dat wordt 'm niet.
Maar goed, je begrijpt, ik heb het hier heel erg naar mijn zin. Drie weken geleden zijn de colleges begonnen en dat was wel even slikken. Ik volg drie vakken, Power & Gender in Early Modern Literature, Gothic: Politics, Sexuality and Identity in British Gothic Writing, 1789-1900 en British Romanticism: Revolution, Transgression, Experimentation. Om het voor de leek even samen te vatten: dat zijn dus drie vakken over grofweg dezelfde periode en hoewel dat natuurlijk hartstikke goed en leerzaam is, is dat ook heel erg zwaar.
Naast het feit dat ik minstens 2 boeken per week moet lezen, heb ik namelijk ontd
ekt dat de studenten hier veel serieuzer zijn en de colleges daarom veel moeilijker. Als zij een boek lezen, maken ze er heel erg veel aantekeningen bij, iets wat ik in Amsterdam nog nooit heb gezien. Colleges skippen zit er ook niet in, dat doen ze gewoon niet zomaar. Dus het was wel even schrikken toen ik er achter kwam dat mijn medestudenten veel boeken al in de zomer hadden gelezen, terwijl ik mijn leeslijst net twee weken had. Inmiddels loop ik wel op schema, maar het is echt behoorlijk hard werken.Gelukkig heb ik ook genoeg leuke dingen gedaan! Zo heb ik twee keer gewonnen
met een pubquiz, met mijn team Whitworth Cat Gave Me Rabies/Whitworth Cat Gave Me Non-Fatal Cat-Scratch Disease (lang verhaal), namelijk 50 pond (2e prijs) en, jawel, 100 pond, de eerste prijs! Dat komt vooral door Mel, een engels meisje dat gewoon stiekem achterlijk veel weet, en Nicole, die tijdens de muziekronde ineens allerlei artiesten uit haar mouw schudt. Daarnaast heb ik met Nicole en Suzanne toeristisch gedaan en zijn we naar de quays geweest. Verder heb ik een heel leuk concert gezien, van The Pierces, twee Amerikaanse zusjes die hier populairder zijn dan in hun thuisland en ga ik elke week genoeg uit. Gisteren zijn we naar de film Midnight in Paris geweest, waardoor we heel even vergaten dat we in Manchester waren.Met yoga gaat het redelijk. Vlak na mijn blogpost kreeg ik heel erg veel last van mijn onderrug, waardoor ik sommige poses gewoon helemaal niet meer kan doen zonder te kermen van de pijn. Toen ik hier met een mede-yogi over had, noemde hij het fenomeen "old injuries", dus het terugkeren (en uiteindelijk permanent verhelpen) van oude blessures. En aangezien dit op precies dezelfde plek is als de blessure die ik had opgedaan tijdens mijn werk bij de Bagels & Beans, kan dat best eens kloppen! Het is wel jammer dat ik dus minder intensief de poses in kan gaan, maar ik kan nu in ieder geval goed aan mijn ademhaling en core strength werken.
Het is grappig hoe thuis ik me hier voel. Amsterdam mis ik (buiten de mensen, natuurlijk!) absoluut niet. Ik weet de weg in 'mijn' gedeelte van stad en loop blind naar de uni en naar yoga. Ik heb het hier prima naar mijn zin :D
